دارایی، افکار و عقاید ما چه چیز خاصی دارند که این چنین محکم به آن ها چسبیده ایم و حاضر به رها کردنشان نیستیم؟ چرا خود را در دریایی از ابزار و لوازم غرق می کنیم؟ چگونه می توانیم الگوهای رفتاریمان را چنان تغییر دهیم که خود را از هر قید و بندی آزاد کرده و از زندگی لذت ببریم؟

لاما سوریا داس (Lama Surya Das)، که یک محقق بودایی و نویسنده کتاب "رها کردن شخصیتی که داشتی" (Letting Go of the Person You Used to Be)، به این پرسش ها پاسخ می دهد.

در اصطلاح بودایی، رها کردن و گذشتن، در واژه ناپایداری معنا می شود. ناپایداری، اولین حقیقت زندگی در مکتب بودا است. همه چیز در حال تغییر است، همه چیز به وجود می آید، می میرد و متلاشی می شود. هر کسی در زمانی چیزی را از دست داده یا خواهد داد.

ما کسانی را که دوست داریم از دست می دهیم، سلامتی خود را از دست می دهیم، عینکمان را گم می کنیم، حافظه مان ضعیف می شود، پول گم می کنیم، کلید خانه را جا می گذاریم و بالاخره خود زندگی را هم از دست می دهیم.

سوریا داس می گوید:  "دیر یا زود، همه چیز از دست می رود، فقط ما نمی دانیم این اتفاق در چه زمانی می افتد. اگر ما بیش از حد این (موجودات فانی) را نگه داریم، تنها چیزی که برایمان باقی می ماند، زخم ناشی از فشار این نگهداشتن است."