خودت را باور کن، سعی در متقاعد کردن دیگران نداشته باش.

اولیور وندل هولمز روزی در جلسه ای شرکت کرد که در آن جمع از همه کوتاه تر بود. دوستی با کنایه گفت: "دکتر هولمز به نظرم شما در میان ما افراد بلند قد احساس کوچک بودن می کنید." هولمز پاسخ داد: "همین طور است .من احساس می کنم که یک دایم هستم در برابر پنی ها!"

( دایم: سکه ای کوچک تر از پنی که ده برابر آن ارزش دارد.)

شاید این بزرگترین احترام خداوند به انسان باشد که هیچ کس را یکسان و شبیه دیگری خلق نکرده است. تمامی انسان ها منحصر به فرد هستند.

پس هر یک از ما در زندگی مسئولیت های منحصر به فردی هم خواهیم داشت. در حقیقت هر انسان قطعه پازلی منحصر به فرد است. قطعه ای که تنها برای رسیدن به جایگاه قطعی خود می تواند تلاش کند و اگر این قطعات با هم مقایسه کنیم در حقیقت نوعی مسموم شدن است.

پس یادمان باشد که هر یک از ما در این دنیای خاکی یکتا هستیم و بی نظیر و توانایی ها و استعدادهای خاص خویش را دارا هستیم که در نوع خود بدون رقیب و ارزشمند.                    

زندگی سرشار از عدم قطعیت هاست، پر از شگفتی ها؛ همین امر آن را زیبا می سازد. ما هرگز به لحظه ای نمی توانیم رسید که بگوییم "من مطمئن هستم" چرا که با این جمله تمامی حوادث را نادیده گرفته ایم. درست مانند این که خودکشی کرده باشیم.

فردی که در زندان به سر می برد تمام لحظه هایش برایش یکنواخت و یکسان است برای همین زندان سخت و ملالت بار است و سخت، اما زندگی سرشار از هیجان و ندانسته هاست، ما انسان ها همیشه در پی آزادی هستیم اما این آزادی به معنای اطمینان و امنیت در زندگی نیست.