یاد دارم در غروبی سرد سرد

می گذشت از كوچه ی ما دوره گرد

داد می زد كهنه قالی می خرم

دسته دوم، جنس عالی می خرم

كاسه و ظرف سفالی می خرم

گر نداری، كوزه خالی می خرم

اشك در چشمان بابا حلقه بست

عاقبت آهی كشید، بغضش شكست

اول ماه است و نان در سفره نیست

ای خدا شكرت! ولی این زندگیست

بوی نان تازه هوشش برده بود

اتفاقا مادرم هم روزه بود

خواهرم بی روسری بیرون دوید

گفت آقا سفره خالی می خرید.

دوستان من، هموطنان گرامی بیایید قدر این شبای عزیز رو بدونیم و در كنار الغوث الغوث گفتنامون، در كنار ضجه زدنامون، قرآن رو سر گذاشتنامون و الهی العفو الهی العفو گفتنامون یادی هم از عزیزای دلی كنیم كه چشماشون مهمان سفره های افطار ماست  بیایید به جای چشماشن خودشون رو مهمان كنیم.

دوستان عزیز اگه این شبا قطره ی اشكی از چشمای قشنگتون چكید

اگه دلتون شكست

بدونید كه این ندای اجابت

تو اون لحظه مبارك

ما رو هم مهمان بزم دلتو خدا كن.

امیدوارم همه مون شب قدرمون رو قدر بدونیم.

مهم این نیست که هستی آن چه اهمیت دارد این است که همیشه عشق بورزی و آن چه تو را باید شادمان کند این است که روزت را با عشق آغاز کنی و شب هنگام با یاد عشق سر به بالین بنهی، محبت و صداقت باید هسته مرکزی همه کارهای تو باشد و از درون و برون یکی شوی مثل نفس کشیدن که همه اعضا با هم به اتحاد می رسند در رساندن دم به بازدم.

عشق گوهری است بس زیبا و فریبا و هنرمند واقعی در زندگی کسی است که با تراش محبت و صداقت آن را چو نگینی بر انگشت عشق روح خود کند .کسی که موهبت عشق را باور دارد و به خاطر آن به تمنای نفس پشت می کند در واقع خدا را شناخته و با توسل به عشق الهی خود را از هر رویدادی ناخوشایندی دور می کند در گنجینه روزگار رازی با ارزش تر از مهر ورزیدن نخواهی یافت و هیچ چیز درد دنیا بر مسندی بالا تر از نور محبت بر قلب کسی نمی نشیند خدا خود مظهر عشق و بخشش است و فقط با یک زبان باید با او سخن گفت زبان دل مهربان زبان دل بخشنده و بی کینه.......

هیچ به این اندیشیده ای که به نام خدا چه کارها را نمی توان کرد آری تو نمی توانی بگویی به نام خدا اما کینه دوست را به دل بگیری تو نمی توانی بگویی به نام خدا اما به وفاداری دوست توجه نکنی تو نمی توانی بگویی به نام خدا اما آبروی دوست را بر باد دهی و ویرانش کنی.

در یاب که اگر به نام خدا می گویی یعنی عاشقی و عاشق یعنی

ع: عطر وجودت روح نوازاست

ا: ایثار مثل زدنی است

ش: شهره به مهربانی داری و

ق: قناری خوش الحان روضه رضوانی

حالا بگو چه کم داری؟

مطمئن تر از این کشتی چه دیده ای که از دریای مهرورزی می هراسی ؟

قسم به هر چه دردمنده در این دنیاست عاشق بمان

به سوز دل عاشق که تنها مرهم زخم دل تنهای دوست توی

عاشق بمان محبت کن و بدون چشمداشت ببخش

دل را به خدا بسپار برایش دلبری کن آری با مهربانی توجه اش را به خودت جلب کن با عفو و رهایی نگاهش را معطوف خود کن با خیر خواهی درهای رحمتش را به روی خود بگشا و در انوار نورانی حکمت الهی اش غر ق در سرور شو این عطر مشام انگیز الهی بر روح و روان تو به خیر و خوشی..