تبلیغات 
تبلیغات
| عنوان | تاریخ |
| مسائل شگفت انگیز | دوشنبه 10 بهمن 1390 |
| دور اندازی | یکشنبه 2 بهمن 1390 |
| پافشاری(2) | شنبه 24 دی 1390 |
| پافشاری(1) | جمعه 16 دی 1390 |
| تولد شناسنامه ای | جمعه 9 دی 1390 |
| وابستگی به هدف | شنبه 3 دی 1390 |
| دوست داشتن خود | سه شنبه 22 آذر 1390 |
| ... | یکشنبه 13 آذر 1390 |
| آرامش واقعی | سه شنبه 1 آذر 1390 |
| ترس از تغییر | یکشنبه 22 آبان 1390 |
| افراد موفق | جمعه 13 آبان 1390 |
| خداحافظی استیو جابز | سه شنبه 3 آبان 1390 |
| چهل نامه كوتاه به همسرم(گزیده ده نامه دوم) | یکشنبه 1 آبان 1390 |
| چراهای من(2) | پنجشنبه 21 مهر 1390 |
| مسیر خوشبختی... | یکشنبه 17 مهر 1390 |
دارایی، افکار و عقاید ما چه چیز خاصی دارند که این چنین محکم به آن ها چسبیده ایم و حاضر به رها کردنشان نیستیم؟ چرا خود را در دریایی از ابزار و لوازم غرق می کنیم؟ چگونه می توانیم الگوهای رفتاریمان را چنان تغییر دهیم که خود را از هر قید و بندی آزاد کرده و از زندگی لذت ببریم؟
لاما سوریا داس (Lama Surya Das)، که یک محقق بودایی و نویسنده کتاب "رها کردن شخصیتی که داشتی" (Letting Go of the Person You Used to Be)، به این پرسش ها پاسخ می دهد.
در اصطلاح بودایی، رها کردن و گذشتن، در واژه ناپایداری معنا می شود. ناپایداری، اولین حقیقت زندگی در مکتب بودا است. همه چیز در حال تغییر است، همه چیز به وجود می آید، می میرد و متلاشی می شود. هر کسی در زمانی چیزی را از دست داده یا خواهد داد.
ما کسانی را که دوست داریم از دست می دهیم، سلامتی خود را از دست می دهیم، عینکمان را گم می کنیم، حافظه مان ضعیف می شود، پول گم می کنیم، کلید خانه را جا می گذاریم و بالاخره خود زندگی را هم از دست می دهیم.
سوریا داس می گوید: "دیر یا زود، همه چیز از دست می رود، فقط ما نمی دانیم این اتفاق در چه زمانی می افتد. اگر ما بیش از حد این (موجودات فانی) را نگه داریم، تنها چیزی که برایمان باقی می ماند، زخم ناشی از فشار این نگهداشتن است."
ارسال به:
در فرنگ، مادران عادت كردهاند به كودكانشان بگویند: "اگر آدامست را قورت بدهی، 7 سال در شكمت میماند و شكمت حسابی باد میكند" همه ما از این كه خودمان یا فرزندمان آدامسی را قورت بدهد نگرانیم و نمیدانیم كه بر سر این آدامس چه میآید اما واقعیت این است كه اغلب مواقع اتفاق خیلی بدی نخواهد افتاد.
مواد تشكیلدهنده آدامس عبارتند از: صمغ اولیه آدامس، نگهدارندهها، طعمدهندهها و شیرینكنندهها. بدن شیرینكنندهها را جذب میكند و اگر آدامس از نوع دارای قند باشد مقدار زیادی كالری به بدن شما اضافه میشود. اما قسمت رزینی یا صمغ آدامس قابل شكستن توسط سیستم گوارش نیست و دفع میشود. در واقع پایان سفر یك آدامس بلعیده شده اغلب به توالت میرسد و نه جای دیگر!
اما بلعیدن آدامس گاهی اوقات ممكن است خطرناك باشد.
مثلا اگر توده بسیار بزرگی از آدامس(شامل چند آدامسبههم چسبیده) بلعیده شود و یا آدامسهای زیادی با فواصل زمانی كوتاه و پشت سر هم بلعیده شوند، میتوانند دستگاه گوارش را مسدود كنند. از طرفی اگر جسم خارجی غیرقابل جذبی داخل آدامس قرار داشته باشد كه از آن توده بزرگی بسازد، امكان انسداد دستگاه گوارش افزایش پیدا میكند. گزارشهای از انسداد دستگاه گوارش كودكان توسط آدامس وجود داشته است. یكی از موارد مربوط به پسربچه 4 سالهای بوده است كه عادت داشته است روزانه تا حدود 7 آدامس را بجود و سپس آن ها را قورت دهد. این كودك با شكایت از یبوست به پزشك مراجعه كرد و پس از معاینات و بررسیها، علت یبوست، انسداد ایجاد شده توسط آدامس تشخیص داده شد.
مورد دوم هم مربوط به كودكی 1 ساله است كه به علت اختلال در بلع و سرفه به پزشك مراجعه كرده بود پس از بررسی و درمان، 4 سكه پوشیده شده در یك غلاف آدامسی از مری كودك خارج شد!
با وجود این وقایع، میتوان نتیجه گرفت كه شاید دادن آدامس به بچهها خطرناك باشد. در واقعی توصیه میشود تا زمانی كه مفهوم این بلعیدن را بهطور كامل درك نمیكنند یعنی تا سن 5 سالگی، نباید به آنها اجازه جویدن آدامس داده شود.
از طرف دیگر، باید مراقب نوع آدامسی كه به كودكانتان میدهید باشید و بر مصرف آن ها نظارت كنید. شما میتوانید آدامسهای بدون قند (sugar-free)برای كودكانتان تهیه كنید تا از پوسیدگی دندان در امان باشند اما اجازه مصرف بیش از یك یا دو آدامس را به آن ها ندهید زیرا ممكن است آن ها را دچار اسهال كند.
مراقب فرزندان بزرگتر خود هم باشید و به آن ها آموزش دهید كه به خواهر و برادر زیر 5 سال خود، آدامس تعارف نكنند. به فرزندان خود آموزش دهید كه آدامس برای جویدن است نه قورت دادن. از كودكانی كه تازه آدامسجویدن را شروع كردهاند بخواهید پس از خستهشدن از آدامسشان، لاشه آدامس را به شما تحویل دهند تا بار دیگر بتوانند از شما آدامس جدید بخواهند!
ارسال به:
آرشیو 