تا به حال درباره شكل كوه‌ها فكر كرده‌اید؟

شاید از این سوال تعجب كنید و بگویید: كه البته، نگاه كرده‌ایم! خب من درباره این سوال برایتان توضیح می‌دهم زمانی كه ما تصاویری از رشته كوه‌های هیمالیا را می‌بینیم یا فیلم‌هایی از رشته كوه‌های آلپ یا هر قله و رشته كوه عظیم دیگری را تماشا می‌كنیم، آن چه كه نظرمان را جلب می‌كند "قله‌ها" هستند نه دره‌ها.

زمانی كه می‌خواهیم درباره اورست، دماوند، مون بلان، كلیمانجارو یا هر قله مشهور دیگری در جهان فكر كنیم، مفاهیم "بلندترین" یا "پربرف‌ترین" به خاطرمان می‌آید.

شاید هنوز هم راضی نشده باشید ولی هدف من از بیان مثال كوهستان مقایسه آن‌ها با زندگی خودمان است. زندگی همگی ما پر از فراز و فرودهای گوناگونیست كه نمادی از موفقیت‌ها و شكست‌هایمان هستند. هر كسی تلخی‌های بسیاری را می‌چشد و پیروزی‌های كوچك و بزرگ زیادی هم به دست می‌آورد. جالب اینست كه آن شخص موفق و مشهور و سرآمدی كه می‌شناسیم بیش از انسان‌های معمولی زمین خورده است.

پیروزی و شكست از هم جدایی ناپذیرند چرا كه اگر كسی نداند شكست چیست و زمین خوردن چگونه است هرگز نمی‌تواند بلند شدن را یاد بگیرد و در پی كسب گوی موفقیت برآید.

ما در مسیر زندگی سختی‌های فراوان راه را تحمل می‌كنیم، كوله‌پشتی سنگینی را به دوش می‌كشیم، سرما و گرمی طاقت‌فرسا را تحمل می‌كنیم، پس از پشت سرگذاشتن تپه‌های بزرگ و كوچك خستگی در می‌كنیم و لبخند می‌زنیم، زمین می‌خوریم، زخمی می‌شویم و... بالاخره می‌توانیم اهداف كوچك و بزرگی را كه در نظر داریم به دست آوریم. پیمودن همین تپه‌ها و كوه‌های كوچك و پرارتفاع است كه درد و رنج آن بخش از مسیر را از خاطرمان می‌زداید رنگ شفاف و زیبای پیروزی را بر رنگ‌های تار و مبهم مسیر راه غالب می‌كند.

زمانی كه ما بر بلندای قله می‌ایستیم، به افق دوردست نگاه می‌كنیم نه به دره‌ای كه زیر پایمان دهان باز كرده است. لازم به گفتن نیست كه كوهنوردی كه فاتح اورست است از كوهنوردی كه دماوند را پشت سرگذاشته، مسیر طولانی‌تر و دشوارتری را پیموده است .

در انتهای حیات ما بدین سنجیده نخواهیم شد که:
 
چند مدرک دانشگاهی دریافت کرده ایم
چه مقدار از مادیات دنیا برای خود اندوخته ایم
چه کارهای بزرگی انجام داده ایم
 
سنجش ما بر این اساس خواهد بود که:
 
من تشنه بودم و تو مرا سیراب کردی
من عریان بودم وتو مرا پوشاندی
من بی خانمان بودم وتو مرا اسکان دادی
تشنه؛ولی نه فقط تشنه آب بلکه تشنه محبت
عریان؛نه فقط از برای لباس؛بلکه عریان از عزت و احترام
بی خانمان ولی نه تنها در طلب خانه ای از خشت خام بلکه به
سبب خروج از عوالم انسانی
 
بنابر این؛جسورانه عشق بورز؛احترام کن وبپذیر
 
(مادر ترزا)