زنده های امروزچیزی به جزتفاله های یک زنده نیستند

تا به حال مارپله بازی کردید؟یه صفحه ی شطرنجی پر از مار و نردبون. نردبونا 

به شما کمک می کنن تا خونه های بیشتری رو طی کنین. درمقابل مارها سدراه شما هستن.

بازی با تاس ریختن شروع میشه. شما هم تاس می ریزید و قدم به میدون مبارزه می ذارید ممکنه بین راه مهره ی شماروی خونه ی مارها قرار بگیره. اون وقت مجبورید چند قدم به عقب برگردید.

برای یه مدت احساس یاس و ناامیدی می کنید اما چند لحظه که بگذره یادتون می ره این احساس و. هر چقدر که بازی پیش می ره مهارت تاس ریختن شما هم بیشتر می شه این بین اگه حریفتون زودتر از شما هم به خط پایان برسه بازم شماهیچ وقت بازنده نیستید. فقط وقتی مغلوب می شید که وسط بازی جا بزنید و بخواید میدونو ترک کنید.

زندگی ما هم مثل همین صفحه ی شطرنجی می مونه. مارها همون مشکلات ما هستن که سعی می کنن مانع پیشروی ما بشن. اما اونی که باید جا نزنه ماییم! نبایدحریفو تو میدون تنها بذاریم . مابازنده نمی شیم تاوقتی که بخوایم میدونو ترک کنیم. تاوقتی که بخوایم متوقف بشیم .

یه رودخونه تاوقتی زلاله که جریان داره امااگه همون آب یه جا بمونه بعد یه مدت به مرداب تبدیل می شه. می گنده.ما هم اگه متوقف بشیم می گندیم. پس بیاید محض رضای خدا فقط یه روزم که شده زندگی کنیم. نه به این معنا که تو این روز یه اختراعو به نام خودمون ثبت کنیم یا یه جا بمب بذاریم. تو این روزبیاید بزرگ باشیم.اونقدربخشندگی داشته باشیم که بتونیم واسه دشمنامونم دعا کنیم.

اونقدر شهامت داشته باشیم تا بتونیم به اونایی که دوستمون ندارن لبخندبزنیم.

اون وقته که ما می تونیم ادعا کنیم که زنده ایم.داریم زندگی می کنیم. مثل یه تماشاچی مضحک نیستیم که فقط نقش یه تشویق کننده روداره!زندگی تماشاچی لازم نداره. تارسیدن به اون میوه ی خوشبختی چندقدم راه نیست. فقط کافیه دستمونو دراز کنیم و تو مشتمون بگیریمش. وهرگزفراموش نکنیم که "مردان بزرگ زاده نمی شوند. بزرگ می شوند" حالا وقتشه. همین حالا

شاد و سربلند باشید.

هر روز این جمله تكراری رو تكرار می كنیم كه وقت ندارم ! جالبه آدم های

ماشینی شدیم كه صبح تا شب كار می كنیم ، بدون داشتن وقت آزاد ! اما این

وقت های ما چطوری پر می شه كه نداریم ؟ شاید مقصر ما هستیم كه تا حالا

ننشستیم یك گوشه و یكم فكر نكردیم . ننشستیم و درست و حسابی بر لب جوی

گذر عمر ندیدیم ! و همش سعی كردیم با تمام توان شنا كنیم و با خسته كردن

خودمون زندگی رو بگذرونیم. با دیدن زیبایی های كنار جوی با حسرت گذشتیم

كه ای كاش وقت داشتیم.

چه چیزی عوض شده ؟ ماهایی كه نه وقت درس خواندن ، نه كتاب خواندن ، نه

نوشتن ، نه فكر كردن و وقت خیلی چیزهای دیگه رو نداریم ، عمر خودمون رو

چطوری می گذرونیم . ماهایی كه سرانه‌ی مطالعمون فقط چند دقیقه هست و نه

كتابی نوشتیم ، نه به جایی رسیدیم و نه درست و حسابی زندگی می كنیم .

لحظه ها ، ساعت ها ، روزها و سال های زیبای عمرمون رو بدون بهره درست می

گذرونیم ، پس وقت چی رو داریم ؟ اصلاً شاید بی حوصله و راحت طلب شدیم ؟

امروزه پراكندگی های ذهن های آشفته ما باعث شده تا نتونیم مسیر مشخص برای

 خودمون تعیین كنیم و با این پراكندگی ها خودمون رو از بسیاری چیزها محروم

كردیم ، تا گاهی درچیزهایی غرق شدیم كه مجال تنفس در هوای سالم رو از ما

گرفته .

همه با هم حسرت این روزها و لحظه های پرشتاب رو می خوریم و هیچ تلاشی

برای بهره‌ی بهتر از لحظه هامون نمی كنیم . همیشه كار داریم ، كارهایی

ریز و درشت ، بدون اولویت بندی ! همین كارهای ساده وقت های بدون بازگشت

ما رو به خودشون اختصاص می دن. یكم فكر كنیم چر به اینجا رسیدیم ؟

كاش یكم از این وقت ها رو صرف تجدید نظری درست و حسابی برای زندگی تكراری

و روزمره خودمون بكنیم . تا اگر به جایی قرار نیست برسیم ، بتونیم از

لحظه هایی كه بدون تكرار در حال عبورن ، لذت بیشتری ببریم .

امروزی كه فردای دیروزهای ما بوده و چقدر ازش غافلیم . امروزهایی كه

دیروزها و خاطرات فرداهای ماست . و چرا كاری كنیم به خاطر زندگی نكردن

خودمون رو سرزنش كنیم !

چرا امروز خودمون رو دستگیر نكنیم و به خاطر لذت نبردن از عمرمون بازپرسی

نكنیم ؟ تا از تجربه‌ی توقف و حركت عاقلانه ، گذشته‌ی زیبایی برای فردای

خود بسازیم .

باید شروع كنیم و تمام برنامه هایی كه دوست داریم را همین امروز در

برنامه خود بگذاریم و مطمئناً هم به اندازه تمام آنها وقت خواهیم داشت .

برنامه هایی كه از ما انسان دیگری می سازه!

فقط كافیه توی ذهنمون واژه وقت نداریم رو لاك بگیریم و برای هر كاری یا

پیشنهاد جدید و مفیدی واژه " در برنامه خود حتماً قرار می دهم " رو

جایگزین كنیم .

اگر این كار رو نكنیم مطمئن باشید به جایی می رسیم كه حتی برای زندگی

كردن هم وقت نداری.

شاد و دریایی باشید.