خداوند خیلی چیزها به ما داده. وقتی مشکلی داریم آن چیزهای را که داریم فراموش می کنیم و فقط به ناراحتی، و نداشته هامون فکر می کنیم.
حتی خودمان را فراموش می کنیم. بعضی وقت ها عصبانی می شوی، که چرا باید عذاب بکشیم؟ چر اباید ناراحت باشیم آنقدر آن مشکل در نظرمان بزرگ جلوه می کند که تصور می کنیم تمام عالم با ما دشمن شده. آن وقت که، افکار منفی هجوم می آورند، و زندگی را برای ما تیره و تار می کنند. خیلی کمتر دنبال راه حل هستیم. استادم می گفت وقتی در زندگی مان گره ای می افتد ما انسان ها عوض آن که با حوصله گره را باز کنیم آن را می کشیم، در نتیجه گره محکم تر می شود.

می دونم همه ما در وضعیت خوبی نیستیم، نه خانواده نه اجتماع ما را درک نمی کنند. وقتی زمین می خوریم کسی دست ما را نمی گیرد تا دوباره بلند بشویم، ولی اگر کمی با خودمان خلوت کنیم و فکر کنیم که خداوند چه نیرویی را در درون ما قرار داده ) درد هم خودمانیم دوا هم ( پس عوض آن که منتظر باشیم کسی دست ما را بگیرد خودمان یاعلی بگوییم و بلند شویم خودمان را بتکانیم و به راه همان ادامه بدهیم. همیشه به نداشته هامون فکر نکنیم کمی هم لطف کنیم و به آن چه که داریم فکر کنیم و خدا را شکر کنیم .
در کتابی خواندم تمام مشکلات غیر قابل حل را رها کنید و به خدا واگذار کنید همین رهایی و واگذاشتن به خدا باعث حل فوری آن می شود .وقتی ذهن انسان در گیر مسائل باشد خود این درگیری گره مشکلات را بدتر می کند .

اگر به دنبال هدفی باشیم تمام انرژی های مثبت جهان به ما کمک می کنند تا به هدفمان برسیم
 98درصد موفقیت مربوط به آماده سازی ذهنی، 2درصد مربوط به اعمال و اقدامات بیرونی است.


اگر به محبت های که به دیگران داده می شود خوشحال شویم و شکر گوییم چه بسا محبت های بهتر به سراغ ما می آید .
اگر حسد کنیم .............رشک بورزیم و خصومت کنیم در امتحان مردود شده ایم )عشق رشک نمی ورزد(