مهم این نیست که هستی آن چه اهمیت دارد این است که همیشه عشق بورزی و آن چه تو را باید شادمان کند این است که روزت را با عشق آغاز کنی و شب هنگام با یاد عشق سر به بالین بنهی، محبت و صداقت باید هسته مرکزی همه کارهای تو باشد و از درون و برون یکی شوی مثل نفس کشیدن که همه اعضا با هم به اتحاد می رسند در رساندن دم به بازدم.

عشق گوهری است بس زیبا و فریبا و هنرمند واقعی در زندگی کسی است که با تراش محبت و صداقت آن را چو نگینی بر انگشت عشق روح خود کند .کسی که موهبت عشق را باور دارد و به خاطر آن به تمنای نفس پشت می کند در واقع خدا را شناخته و با توسل به عشق الهی خود را از هر رویدادی ناخوشایندی دور می کند در گنجینه روزگار رازی با ارزش تر از مهر ورزیدن نخواهی یافت و هیچ چیز درد دنیا بر مسندی بالا تر از نور محبت بر قلب کسی نمی نشیند خدا خود مظهر عشق و بخشش است و فقط با یک زبان باید با او سخن گفت زبان دل مهربان زبان دل بخشنده و بی کینه.......

هیچ به این اندیشیده ای که به نام خدا چه کارها را نمی توان کرد آری تو نمی توانی بگویی به نام خدا اما کینه دوست را به دل بگیری تو نمی توانی بگویی به نام خدا اما به وفاداری دوست توجه نکنی تو نمی توانی بگویی به نام خدا اما آبروی دوست را بر باد دهی و ویرانش کنی.

در یاب که اگر به نام خدا می گویی یعنی عاشقی و عاشق یعنی

ع: عطر وجودت روح نوازاست

ا: ایثار مثل زدنی است

ش: شهره به مهربانی داری و

ق: قناری خوش الحان روضه رضوانی

حالا بگو چه کم داری؟

مطمئن تر از این کشتی چه دیده ای که از دریای مهرورزی می هراسی ؟

قسم به هر چه دردمنده در این دنیاست عاشق بمان

به سوز دل عاشق که تنها مرهم زخم دل تنهای دوست توی

عاشق بمان محبت کن و بدون چشمداشت ببخش

دل را به خدا بسپار برایش دلبری کن آری با مهربانی توجه اش را به خودت جلب کن با عفو و رهایی نگاهش را معطوف خود کن با خیر خواهی درهای رحمتش را به روی خود بگشا و در انوار نورانی حکمت الهی اش غر ق در سرور شو این عطر مشام انگیز الهی بر روح و روان تو به خیر و خوشی..

در شگفتم از بخیل به سوی فقری می شتابد که از آن می گریزد، و سرمایه ای را از دست می دهد که برای آن تلاش می کند، در دنیا چون تهیدستان زندگی می کند اما در آخرت چون سرمایه داران محاکمه می شود.

و در شگفتم از متکبری که دیروز نطفه ای بی ارزش، و فردا مرداری گندیده خواهد بود.

و در شگفتم از کسی که مردگان را می بیند و مرگ را از یاد برده است.

و در شگفتم از آن کس که پیدایش دوباره را انکار می کند در حالی که پیدایش آغازین را می نگرد.

و در شگفتم از آن کس که خانه نابود شدنی را آباد می کند اما جایگاه همیشگی را از یاد برده است.

دنیا، بدن را فرسوده و آرزو ها را تازه می کند، مرگ را نزدیک و خواسته ها را دور و دراز می سازد،

کسی که به آن دست یافت خسته می شود، و آن که به دنیا نرسید رنج می برد .

چقدر فاصله بین دو عمل دور است: عملی که لذتش می رود و کیفر آن می ماند، و عملی که رنج آن می گذرد و پاداش آن ماندگار است.

بزرگی پروردگار در جانت، پدیده ها را در چشمت کوچک می نمایاند.

گناهی که تو را پشیمان کند، بهتر از کار نیکی ست که تو را به خودپسندی وا دارد.

موفق باشید.