dافسردگی فصلی  Lچیست؟

افسردگی فصلی که معمولا با نام اختلال عاطفی فصلی شناخته می شود، نوعی افسردگی است که هر سال در یک زمان معین در فرد بروز می کند، معمولا از پاییز و زمستان شروع شده و در بهار یا اوایل تابستان خاتمه می یابد. این بیماری خیلی جدی تر از سندروم کم اهمیت "بی حوصلگی زمستان" است.  یکی دیگر از انواع که با نام "افسردگی تابستانه" شناخته می شود نیز در اواخر بهار یا اوایل تابستان شروع شده و تا پاییز ادامه پیدا می کند.

dعلائم

افرادی که به SAD مبتلا می شوند بسیاری از علائم افسردگی را دارا می باشند: دلتنگی، اضطراب، کج خلقی، بی علاقگی نسبت به فعالیت های روزمره، صرف نظر کردن از شرکت در فعالیت های گروهی، و ناتوانی در تمرکز کردن بر روی موضوعی خاص. آن ها معمولا علائم دیگری نظیر خستگی بیش از اندازه، بی انرژی بودن، نیاز شدید به خواب، ویا کربوهیدرات، افزایش اشتها و افزایش وزن را نیز تجربه می کنند.

علائم SAD زمستانه شامل موارد زیر می باشند:

احساس خستگی

احساس خواب آلودگی

کاهش میزان انرژی

افزایش وزن

افزایش اشتها

عدم امکان تمرکز

تمایل به تنهایی

علائم SAD تابستانه نیز عبارت است از:

کاهش وزن

مشکلاتی در خواب

کاهش اشتها

شیطان به حضور حضرت موسی امد و گفت:آیا می خواهی به تو هزار و سه پند بیاموزم.
موسی گفت: آن چه تو می دانی من بیشتر می دانم و نیازی به پند تو ندارم.
 
در همین حال جبرئیل وارد شد و عرض كرد: ای موسی خداوند می فرماید هزار پند او فریب است اما سه پند او را بشنو موسی هم به شیطان گفت: سه پند از هزار و سه پندت را بگو.
 
شیطان گفت :

1.  چنان چه در خاطرت انجام دادن كار نیكی را گذراندی، برای انجام آن شتاب كن و گرنه تو را پشیمان می كنم.

2.  اگر با زنان بیگانه و نامحرم نشستی غافل  از من مباش كه تو را به گمراهی وادار می كنم.
 
3.  چون خشم و غضب بر تو مستولی شد جای خود را عوض كن وگرنه فتنه به پا می كنم.

*رابین درانات تاگور، یکی از بزرگترین شعرای قرن حاضر در ایالت بنگال هندوستان زندگی می کرد. او اشعار و رمان های خود را به زبان بنگالی منتشر کرد، اما هیچ شهرتی کسب نکرد. سپس یکی از کتاب های کوچکش به اسم گیتانجالی (هدیه غزل ها) را به انگلیسی برگرداند. او آگاه بود متن ترجمه شده نه هیچ گاه زیبایی اشعار اصلی را دارد نه می تواند دارا باشد. زیرا این دو زبان یعنی بنگالی و انگلیسی ساختارها و شیوه بیان متفاوتی دارند. بنگالی زبانی بسیار شیرینی است. حتی در بگو مگو ها و مشاجره ها گویی در گفت و گوی دلچسب و خوشایندی شرکت داری. بسیار خوش آهنگ است. اما زبان انگلیسی فاقد این کیفیت است و نمی توان چنین کیفیتی به آن بخشید. زبان انگلیسی ویژگی های خاص خود را دارد. اما او هر طور بود آن را ترجمه کرد و این ترجمه که در مقایسه با کار اصلی، اثر بسیار ضعیفی می نمود موفق شد جایزه نوبل دریافت کند. پس از آن ناگهان در سراسر هندوستان بوق و کرنا به راه افتاد. این کتاب سال ها به زبان بنگالی و دیگر زبان هندی در دسترس بود و هیچ کس اعتنایی به آن نکرده بود.هر دانشگاهی خواستار اعطای دکترای ادبیات به او شد. روشن است که کلکته، محل زندگی او، نخستین دانشگاهی بود که دیپلم افتخار به او اعطاکرد. او از قبول آن خودداری کرد و گفت :«شما دیپلم افتخار را به من نمی دهید، و برای کتاب شعر من ارزش قائل نیستید، بلکه جایزه نوبل را اعتبار می بخشید. زیرا این کتاب با کیفیتی بسیار زیباتر از سال ها این جا افتاده بود و حتی یکی به خودش زحمت نداد حتی یک نقد ادبی ناقابل درباره این کتاب بنویسد.» او از دریافت هر دیپلم افتخاری سرباز زد. حرفش این بود :این توهین به من است.

**ژان پل ساتر یکی از بزرگترین رمان نویسان و صاحب نظران روان شناسی انسان، از دریافت جایزه نوبل چشم پوشید. او گفت:«من هنگام خلق اثرم پاداش کافی دریافت کرده ام. جایزه نوبل نمی تواند چیزی بر آن بیفزاید. برعکس مرا پایین می کشد. این جایزه برای آماتورها خوب است که به دنبال آوازه و شهرتند، من هم به اندازه کافی سن و سال دارم و هم به اندازه کافی از کارم لذت برده ام. من هرچه را انجام داده ام دوست داشته ام و خود این برایم پاداش بود. من پاداش دیگری نمی خواهم، چون هیچ چیز جای آن چه را در حال حاضر دریافت کرده ام، نمی گیرد.» و حق با او بود. اما افرادی که درست می اندیشند، در دنیا انگشت شمارند و دنیا پر از آدم هایی است که نادرست می اندیشند و محبوس در دام این افکار نادرست زندگی می کنند.

هموطن لبخند بزن.